Er was een tijd dat weinig slapen iets was om trots op te zijn. De CEO die om vijf uur opstond na vier uur slaap. De ondernemer die braakte over zijn zestigurenwerkweek. Weinig slapen betekende dat je serieus bezig was. Dat je het meende. Dat je bereid was te offeren wat anderen niet wilden offeren.
Dat verhaal is gekanteld. En het is opmerkelijk snel gegaan.
Van badge of honour naar biohack
De jaren negentig en vroege jaren nul waren de hoogtijdagen van de hustle-cultuur. Succesverhalen werden verteld in uren. Hoe vroeger je opstond, hoe later je naar bed ging, hoe meer je leek te winnen van de mensen om je heen. Margaret Thatcher sliep naar eigen zeggen maar vier uur per nacht. Thomas Edison noemde slaap een verspilling van tijd. En in de startup-wereld van Silicon Valley was het gebrek aan slaap bijna een toelatingsvereiste.
Het lichaam was een machine die je kon pushen. Slaap was downtime. En downtime was voor mensen zonder ambities.
Totdat de wetenschap zich er serieus mee ging bemoeien en de boodschap ongemakkelijk duidelijk werd: chronisch te weinig slapen is ronduit schadelijk. Voor je gezondheid, je geheugen en ironisch genoeg ook voor je prestaties. De CEO die op vier uur slaap draaide, was waarschijnlijk de minst effectieve persoon in de vergaderzaal. Hij wist het alleen niet.
De Oura-ring als statussymbool
En toen verscheen de technologie. De echte gamechanger voor de slaapobsessie was de Oura-ring: een strak, onopvallend ringetje dat je hartslag, lichaamstemperatuur en slaapfases meet en dat ’s ochtends een rapport uitspuugt over hoe goed je hebt geslapen.
Opeens was slaap meetbaar. En wat meetbaar is, kun je optimaliseren. En wat je kunt optimaliseren, kun je delen.
LinkedIn en Instagram vulden zich met ochtendroutines. Mensen postten hun slaapscore alsof het een cijfer op een rapport was. Podcasts over slaaphygiëne scoorden miljoenen luisteraars. Biohackers experimenteerden met koude slaapkamers, verduisteringsgordijnen en magnesiumsupplementen.
Om 21:00 naar bed gaan was niet meer iets wat je verborg. Het was een keuze die je uitdroeg. Een teken dat je je lichaam serieus nam. Slaap was productiviteitsstrategie geworden.
De conclusie?
Slaap is van verwaarloosde behoefte naar geoptimaliseerd statussymbool gegaan, en ergens daartussenin zijn we een beetje het doel voorbijgeschoten. De wetenschap heeft gelijk: slaap is cruciaal, en we namen het te lang niet serieus. Maar slaap die je meet, scoort en deelt is nog steeds geen rust. Het is een nieuw project geworden in een leven vol projecten. En misschien is de meest radicale daad van ontspanning niet een Oura-ring kopen, maar gewoon op tijd naar bed gaan zonder er een foto van te maken.
