Er was een tijd dat een zondagochtend eruitzag als lang uitslapen, een uitgebreid ontbijt en misschien een film op de bank. Nu staan diezelfde mensen om zeven uur buiten in fluorescerende hardloopschoenen, met een GPS-horloge om hun pols en oordopjes in, klaar voor een duurloop van vijftien kilometer waar ze de rest van de dag over praten.
Hardlopen is hip. Niet op de stille, individuele manier van vroeger, maar luid, sociaal en zichtbaar. En als je het nog niet doorhad: de marathon is het nieuwe festival.
Van straf naar lifestyle
Hardlopen had lang een imago-probleem. Het was eenzaam, het deed pijn en het was vooral iets voor mensen met te veel doorzettingsvermogen en te weinig sociale verplichtingen. Je deed het alleen, vroeg in de ochtend, en niemand hoefde het te weten.
Dat beeld is volledig omgedraaid. De opkomst van de runclub heeft hardlopen veranderd van solitaire bezigheid naar sociale gebeurtenis. In elke stad van enige omvang zijn er inmiddels meerdere runclubs die wekelijks bij elkaar komen. Niet alleen om te rennen, maar ook om daarna samen koffie te drinken, bij te kletsen en plannen te maken voor de volgende race.
Mensen maken vrienden in een runclub op een manier die na je vijfentwintigste eigenlijk niet meer zou moeten kunnen. Er is iets aan samen zweten, samen buiten adem zijn en samen de finish halen wat sociale barrières sneller slecht dan welke borrelpraat ook.
Strava: het sociale medium dat niemand verwachtte
En dan is er Strava. Voor wie het nog niet kent: Strava is een app waarin je je hardloopactiviteiten bijhoudt en deelt met een netwerk van andere sporters. Je ziet elkaars routes, tijden en afstanden. Je kunt elkaar kudos geven, het Strava-equivalent van een like, en commentaar achterlaten onder activiteiten.
Het klinkt onschuldig. Het is ook een beetje verslavend.
Want een kudos geven op Strava is een klein maar betekenisvol gebaar. Het zegt: ik zag dat jij vanmorgen om zes uur al buiten was. Ik zag dat jij die heuvel op bent gerend. Goed gedaan. En wie dat berichtje ’s ochtends na zijn duurloop ziet binnenkomen, weet dat zijn inspanning niet onopgemerkt is gebleven.
Strava heeft van hardlopen een gedeelde ervaring gemaakt, ook als je alleen rent. Je bent nooit echt alleen als je weet dat je vrienden straks je activiteit zien.
De marathon als doel
Maar de echte verschuiving zit in de marathon. Waar het voltooien van 42 kilometer vroeger voorbehouden leek aan fanatieke atleten met jaren training achter de rug, is de marathon de afgelopen jaren voor iedereen geworden.
De Amsterdam Marathon, Rotterdam Marathon en Utrecht Marathon zijn uitverkocht binnen uren. Inschrijflijsten voor grote internationale races zoals Berlijn of Londen werken met loterijsystemen omdat de vraag het aanbod bij lange na niet meer bijhoudt. Eerst inschrijven, dan maar uitzoeken hoe je het gaat halen.
En dat is precies wat mensen aanspreekt. Een marathon heeft een duidelijk doel, een vaste datum en maanden van opbouw. In een leven dat zich vaak afspeelt in vage to-do lijstjes en eindeloze projecten zonder finish, is er iets enorm bevredigends aan een race waarvan je precies weet wanneer hij voorbij is en of je hem hebt gehaald.
Waarom nu?
De timing is niet toevallig. Na jaren van thuiswerken, digitale connecties en een samenleving die steeds meer naar binnen keerde, zoeken mensen naar iets wat echt is. Iets wat pijn doet op een goede manier. Iets wat je buiten brengt, letterlijk, en je in contact brengt met andere mensen die hetzelfde willen.
Hardlopen biedt dat allemaal. Het is laagdrempelig om mee te beginnen, het heeft een duidelijke progressie en het heeft een gemeenschap die je met open armen ontvangt, zolang je maar bereid bent mee te rennen.
En misschien is dat het meest verrassende aan de hele trend. Hardlopen, ooit het toonbeeld van eenzame discipline, is een van de meest sociale dingen geworden die je kunt doen.
